Bir Delinin Hatıra Defteri: Sosyal Medya Hesaplarını Bir Ay Kapatırsak Ne Olur?
Bir Delinin Hatıra Defteri: Sosyal Medya Hesaplarını Bir Ay Kapatırsak Ne Olur?
Bir deney öneriyorum. Var mısınız ?
Radikal bir deney ama.
Telefonu çöpe atmak değil, internetsiz dağa kaçmak hiç değil. Sadece çok küçük bir şey: Sosyal medya hesaplarını bir ay kapatmak. Evet, yalnızca bir ay.
Şimdi dürüst olalım. Bu cümleyi okurken bile içinizde küçük bir panik oluştu değil mi?
“Ya bir şey kaçırırsam?”
“Ya biri bana ulaşamazsa?”
“Ya insanlar beni unutursa?”
İşte tam da mesele bu. Artık insanlar unutulmaktan değil, görünmemekten korkuyor.
Eskiden hatırlayın hepimizin evlerinde olan baskılı fotoğrafların arkasında tarihler, fotoğraftaki kişilerin isimleri, fotoğrafı verdiğimiz kişi için bu cansız hatıram diye başlayan notlar ile insanlar hatırlanmak isterdi, şimdi ise sürekli görülmek istiyor.
Bir ay sosyal medyayı kapatırsak ne olur biliyor musunuz?
Hiçbir şey olmaz. Gerçekten hiçbir şey.
Dünya yine dönmeye devam eder. İnsanlar kahvaltı fotoğrafı paylaşmaya yine devam eder. Birileri tatil fotoğraflarını yine koyar, birileri spor salonundan motivasyon mesajlarını yine yazar, birileri de hayatının en mutlu anını filtrelerle parlatır.
Ve siz bunların hiçbirini görmezsiniz.
İlk günlerde eliniz refleks gibi telefona gider.
Boş ekrana bakarsınız.Sanki bir oda gürültüden sonra aniden sessizleşmiş gibi olur.
İşte o sessizlikte tuhaf bir şey fark edersiniz: o an zihniniz ilk kez size ait olmaya başlar.
Çünkü sosyal medya bize sadece bilgi vermez. Sürekli karşılaştırma verir.
Sosyal medya bir vitrin.
Ve biz vitrinlere bakarak kendi hayatımızı değersiz sanıyoruz.
Kim daha mutlu.
Kim daha zengin.
Kim daha güzel.
Kim daha başarılı.
Ama kimse şunu paylaşmaz:
Kaygısını, yalnızlığını, borcunu, korkusunu.
Bir ay sonra ilginç bir şey olur.
Zaman uzar.
Meğer gün içinde kaybolan onlarca küçük zaman parçası varmış.
Beş dakika, on dakika, yirmi dakika…
Hepsini üst üste toplayınca bir ömür ediyor.
Bir ay sosyal medya kapalı olunca insanlar şunu fark ediyor:
Aslında hayat sandıkları kadar sıkıcı değilmiş.
Sadece sürekli başka hayatlara bakmaktan kendi hayatlarını kaçırıyorlarmış.
Ve sonra en büyük gerçek ortaya çıkıyor:
Sosyal medya olmadan da insanlar yaşamaya devam ediyor.
Kimse sizi arayıp “Neden story atmadın?” diye sormuyor.
Kimse “Bugün kahve içtiğini neden paylaşmadın?” diye hesap sormuyor.
Çünkü gerçek hayatta insanlar sizin kahve içtiğinizi değil, sizinle kahve içmeyi önemsiyor.
Belki de sorun sosyal medya değil.
Sorun şu:
Biz hayatı yaşamak yerine yayınlamaya başladık.
Ve tam da böyle bir zamanda, bayramlar geliyor.
Bayramlar aslında bize yıllardır aynı şeyi hatırlatıyor:
Kapıyı çalmayı, el öpmeyi, sarılmayı, birlikte oturup konuşmayı…
Ama biz bazen bayramı bile ekrana sığdırıyoruz.
Bir fotoğraf, birkaç emoji, hızlı bir mesaj: “İyi bayramlar.”
Oysa bayramın ruhu paylaşımda değil, temasta saklıdır.
Belki de bu bayram küçük bir şey deneyebiliriz.
Telefonu biraz kenara bırakıp gerçek hayata bakabiliriz.
Çünkü bazı anlar vardır;
paylaşılmak için değil, yaşanmak için güzeldir.
Belki de en güzel bayram mesajı ekranda yazan değil,
kapıyı çalıp söylenen şu iki kelimedir:
“İyi bayramlar.”
News