AKIL, İMAN, SİLAH!

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Akıl, İman, Silah!

Hayat bazen, hiç beklenmedik bir anda, en derin sınavlarını verir insana. Pusulanız şaşar, içinize karanlık çöker. İşte tam da böyle anlarda, varoluş serüveninizin üç keskin anahtarı devreye girer: Akıl, iman ve silah. Buradaki “silah” fiziksel bir güç değil; aklın ve inancın birleşerek oluşturduğu, tüm zorlukları aşmaya yarayan metanettir. Bu üçlünün gerçek gücünü anlamak, hayatımın en zorlu sınavında, bir savaşın ve bir vedanın ortasında mümkün oldu.

2005 yazında, bilmediğim bir diyar, Kiev’e ayak bastım. Bu enerjisi yüksek, canlı şehir beni hemen içine çekti. Ukrayna halkının ruhu, en az coğrafyası kadar güzeldi. Bu topraklara yerleşme kararı almam uzun sürmedi. O günlerde Yılmaz Karakoyunlu’nun “Ekinler Gece Büyür” kitabını okuyordum. “İnsanlar da gecemi büyür?” diye düşünürdüm. Cevabı yıllar sonra, en karanlık gecelerimde alacaktım.

1 Temmuz 2006’da evlendim. Her şey güzel, toz pembe hayallere dokunuyordu yarınlar için. Günler ayları süratle itiştirir, seneler aceleyle tamamlardı döngüyü nefeslenmeden. Aramızda konuşur gibi kırları dörtnala turlardı her göz göze gelişimiz. İş ortamının kargaşası beni bir oraya bir buraya çekiştirse de, yeni düzenim içime işlemişti. Bazen boyumdan büyük işler başardım, bazen de çaresizlik omuzlarıma bindi; kıpırdayamadım. Ama zor zamanlarda komşularımızın kapımızı çalmasıyla anladım ki yalnız değildim. Birlikte gülmeye de çok vaktimiz oldu.

O sabah erken uyandığımda, hayatımla birlikte bir uçurumdan düşmek üzere olduğumu bilemezdim. Rusya saldırmıştı!  Her yandan gelen bomba sesleri kısa sürede hayatımızın bir parçası oldu. Eşim ve küçük kızımız sığınağı mesken tutsa da, ben büyük kızımla evde kalmak zorundaydım. 12 gün böyle geçti. Sonra ani bir kararla, yıllarca sevinç ve hüzün paylaştığım insanlarla neredeyse hiç vedalaşamadan Ukrayna’dan ayrıldık. İki gün üç gece süren meşakkatli bir yolculukla İstanbul’a ulaştık. Geride 17 yıllık anılarımızdan başka bir şey kalmamıştı heybemizde. Mutlu olmamızı sağlayacak hiçbir neden yoktu uçurumdaydık!

Savaşın biteceği ve hayata kaldığımız yerden devam edeceğimiz umudunun filizlendiği günlerden bir gün, Okuldan gelen bir telefonla altüst oldu öncesindeki her şey. Uçurumdan düşmek yerine yere çakıldığımı hissettim. Eşim Ani beyin kanaması sonucu aramızdan ayrılmıştı, zifiri karanlıktı dünya!

Akıl, sadece bilmek değil, anlamak ve dönüştürmektir.  Önyargıları yıkmak, adaleti inşa etmek ve yeniden başlayabilmek, aklın soğuk, ama bir o kadar da güven veren ışığıyla mümkün olur. Durağan değil, sürekli öğrenen ve ilerleyen aktif bir süreçtir. Bana, iki kızıma bakmanın, onları hayata hazırlamanın yolunu ancak akılla bulabileceğimi öğretti.

Bu, insanın kendi potansiyeline, iyiliğe ve bilginin ışığına duyduğu derin bir inançtır. Evrensel doğrulara, etik değerlere ve insanlığın ortak iyiliğine olan güvendir. Bu inanç, zorluklar karşısında pes etmeden ilerleme cesareti verir. En umutsuz anlarda dahi, yeniden ayağa kalkabilmemiz için içinizdeki o kıvılcımı ateşler. Eşimi kaybettikten sonra her sabah yataktan kalkma gücünü bana bu iman verdi.

Akıl, cehaletin, fanatizmin ve haksızlığın karşısında dimdik durabilen en güçlü silahtır. Bu silah, şiddetle değil; bilgiyle, mantıkla ve eleştirel düşünceyle savaşır. Yalanı deşifre eder, manipülasyonu ortaya çıkarır. Akıl, yıkım için değil; yapım için, nefret için değil; anlayış için kullanılmalıdır. Bu silah, en karanlık çağlarda dahi bir aydınlık savaşçısı gibi yolumuzu aydınlatır. Yoksa dünyada insanlık, Ukrayna Karadeniz’e, Gazze Akdeniz’e dökülür meydan yırtıcılara poligon olur!

Hayatın karmaşasında yolunuzu kaybettiğinizi hissettiğinizde, içinizdeki bu üçlü gücü hatırlayın. Aklınız size rehber, inancınız size motivasyon, silahınız ise hakikatin savunucusu olsun. Unutmayın; geceleri insanlar büyür, en çok da beslenir ise iman büyür.

Umut; Savaşın çocuklarına umut olmak!