80… LER…LAR…!

Bir cuma sabahı, her zamanki gibi erkenden uyandırıldım. Aylardan eylül olsa da köyde harman işleri tüm hızıyla sürüyordu. İlkokul 4. sınıfa gidecektim ve üç gün sonra okulun açılmasıyla yorucu işlerden kurtulmayı umuyordum.

Abim gençlik yıllarının başındaydı ve kendine göre bilemeyeceğim dünyaları vardı!
Öküz arabasıyla köyün kuzeyinde kalan düzlükteki harmana erken kalkıp uzak tarlalardan orak
vaktinde toparlanmış sap yığınlarını taşıyorduk! İsmet abimiz olgun yaşıyla hem rehberlik ediyor hem de tecrübesini bize aktarıyordu. Saplar kağnıya düzenli yerleştirilirken, ben de öküzlerin sürpriz hareketlerini önlemek için bekliyordum. Tarla Ayıderesi denilen yamaçları meşhur yerdeydi. Oluşacak küçük bir zafiyette beş yüz altı yüz metre yuvarlanmak işten bile değildi.
Abilerim, ihtilalden bahsediyordu. Benim bu konuya hiç ilgim yoktu. O gün köyde başlayacak düğünü düşünüyordum.

Akşam düğün başladı ve ertesi gün de devam etti. O zamanlar henüz halktan silahlar toplanmamıştı
ve Neşet abinin düğünü, en çok silah atılan düğün olarak hafızamda kaldı.

Bizim köyde 12 Eylül 1980 böyle başladı. 13 ve 14 Eylül, düğün telaşıyla geçti. 15 Eylül'de ise okul açıldı ve 4. sınıfa başladım.

Birleştirilmiş sınıflarda, 1. sınıftan 5. sınıfa kadar hepimiz bir aradaydık. Öğretmenimiz, her ders saatinde farklı sınıflarla ders yapıyordu. Biz 4. ve 5. sınıflar, sesli derslerimizi birlikte işliyorduk.

Mükerrem ve Mustafa 5. sınıfta, Cengiz, Halime ve ben 4. sınıftaydık. Yazın yorucu işleri hepimizi yormuş, okulun açılması neşe vermişti.

Elektrik ve televizyon henüz hayatımıza girmemişti. Kenan Evren ve diğerlerinin isimlerini, nadiren açılan radyoda duyuyorduk.

Ülke, sağ-sol ve Alevi-Sünni çatışmalarıyla enerjisini tüketirken, ihtilal, düşmanlarımız tarafından bir fırsat olarak görülmüştü. Zavallı Anadolu insanı, türlü oyunlarla silahlandırılmış, kardeş kardeşe kurşun atar hale getirilmişti. Bu durumdan en çok kazanç sağlayanlar ise silah üreticileri ve kaçak yollarla ülkeye silah sokan iş adamlarıydı.

Meşrutiyet ilanları ve ihtilaller, geriye dönük maddi, kültürel hatta akademik birikimlerin yok edildiği dönemler olarak hafızada. Kalkınma, ilerleme ve gelişme için harcanacak enerji, birikim ve zaman havaya uçuyordu.

Dönemin çocukları, hayatlarına yön vermekte zorlandı ve çoğu, topluma yeterince faydalı olamadı.
Öğrenimini tamamlamadan diploma alanların yanı sıra, daha başarılı olacak yüzlerce, hatta binlerce öğrenci, anlamsız bir karmaşanın içinde suçlu duruma düşerek eğitimden uzaklaştı.
Akıbeti bilinmeyenler, hapislerde kaybolanlar, idam edilenler, yurt dışına kaçanlar… Hepsi toplumsal bir kayıptı ve ülke ilerlemesine yapılan bilinçli müdahalelerdi.

Bireylerin, ailelerin ve toplumun kendine gelmesi kolay olmuyor ve olmadı!

Toplum vücut gibidir; sürekli virüslere maruz kalacaktır. Kimi bilinir, kimi sinsice saracaktır.
Teşhis her zaman doğru olmayabilir! Teşhis kasıtlı olarak saptırılabilir!
Teşhis doğru, tedavi yanlış olabilir!
Tedavi kasıtlı olarak yanlış uygulanabilir!
Milletimiz hepsini gördü, geçirdi!

Savaş kaybetti, toprak kaybetti, yaptırımlara maruz kaldı.
İdari, iktisadi keyfiyetler gördü. Kukla bakanlar, başbakanlar cumhurbaşkanları gördü. Tek hedefi bu ülke olan subaylar, bürokratlar gördü. Adı Ahmet, Mehmet olan kimleri gördü kimleri!
Onca badireye rağmen bu günlere geldi!

Önce mevcudu sağlıklı hale getirmek ve ileri adımlar atmak olmalı bundan sonra disturumuz.
Sıradan değil, güçlü kuvvetli dirayetli ferasetli ve tarihsel karartmalara rağmen çok büyük milletiz biz.

Bu vakte bitiremediler bitmedik, zaten büyüğüz dahada büyüyeceğiz…

Hoşçakalın.