Üsküdar gastronomi sokağındayım…
Ama bu sefer sadece bir mekan keşfetmeye değil, bir kadının yıllara yayılan hikâyesini dinlemeye gelmiş gibiydim.
Suppa artık “Suppa Kasap Kadın” olarak karşımızda !
Metro yanında, Marmaray hemen arkada, vapurlar karşıda… İstanbul’un en işlek noktalarından biri. İnsanlar koşturuyor, kalabalık akıyor ama içeri girince başka bir hava var. Samimi, sıcak, güçlü bir enerji…
Karşımda Semra Doğan oturuyor.
Aslında onu uzun zamandır tanıyorum.
Başarılarını da biliyorum, mutfaktaki hakimiyetini de…
Ama bu sefer sohbet başka oldu.
Bazen bir insanın hikayesini uzun uzun dinleyince yaptığı işin neden bu kadar gerçek olduğunu daha iyi anlıyorsun.
Semra Doğan bu işe sonradan heves ederek girmiş biri değil.
Çocukluğu toprağın, hayvanların, emeğin içinde geçmiş.
Ailesi çiftçilik ve hayvancılıkla uğraşıyormuş.
Hayvanın bakımını da biliyor, yetişmesini de…
Etin sofraya gelene kadar geçtiği bütün süreci çocuk yaşta öğrenmiş.
En çok annesini anlatırken etkilendim.
“Benim rol modelim annemdi.” dedi.
Babası daha ağır işlerle uğraşırken annesi hem evi yönetiyor hem hayvanların başında duruyormuş.
Köy hayatının bütün yükünü taşıyan güçlü bir kadınmış annesi.
Hatta anlattığı bir detay var ki insanın aklında kalıyor…
“Köyde bir hayvana kurt dadandığında ya da yabani hayvan saldırdığında ilk bıçağı çeken annem olurdu.” dedi.
Aslında bugün onun içindeki cesaretin, o güçlü duruşun nereden geldiğini orada anlıyorsunuz.
İlginç olan şu;
Ailesinde kasap yok.
Bir baba, amca ya da abi mesleği öğretmemiş ona.
Ama evlerinde etin iyisini bilmek, lezzeti tanımak varmış.
“Çok iyi et yiyicilerdi.” dedi gülerek.
Annesinin elinin lezzetini anlattı uzun uzun…
Etin kıvamını, nasıl pişmesi gerektiğini, nasıl dinlenmesi gerektiğini çocuk yaşta görmüş.
Sonra yıllar geçmiş…
8-9 yaşından itibaren tezgahın içine girmiş.
Mezbahane görmüş.
Et işlemiş.
Vitrinde durmuş.
Arka hazırlıkta çalışmış.
Yani bugün anlattığı her şeyin altında gerçekten yılların emeği var.
Zaten konuşurken bunu hissediyorsunuz.
O sadece et satan biri değil.
Eti tanıyor.
Hayvanı tanıyor.
Süreci tanıyor.
Doğduğu andan sofraya gelene kadar her aşamaya hakim.
Bir ara “Ben kralını tanımam, kraliçe benim.” dedi gülerek.
İlk duyunca insan gülümsüyor tabii…
Ama hikayesini dinledikçe o cümlenin altında yılların emeği olduğunu anlıyorsunuz.
2000’li yıllarda bir kadın kasabı vitrinde görmek insanların alışık olduğu bir şey değildi .
Yadırgayan oldu,
“Kadından kasap mı olur?” gözüyle bakan oldu diyor.
Ama o vazgeçmemiş.
“Herkes tezgahta kadın çalıştırmak istedi ama bu iş sadece vitrinde durmak değil.” dedi.Türkiye nin ilk kadın kasabı olduğu kesin. Kadılar için de bir model haliyle ! Ondan sonra bu işi yapankar yavaş yavaş çıkıyor. Semrah Doğan hem jasap hem işletmeci hem etin ustası. Övünmekte hakkı bence .
Çünkü onun farkı gerçekten çıraklıktan yetişmiş olması.
İşin en ağır kısmını da biliyor, en ince kısmını da…
Bir yandan anlatıyor bir yandan da hissediyorsunuz…
Bu işi gerçekten aşkla yapıyor.
“Benim gecem olmadı, gündüzüm olmadı, bayramım olmadı.” dedi.
Bütün ömrünü bu işe vermiş.
O yüzden iddialı konuşuyor aslında.
Sonra sohbet bir anda başka bir yere dönüyor…
Anne ve babasını kaybettiği trafik kazasını anlatıyor.
Sessizlik oluyor bir anda.
Kazanın içinde kızı da varmış.
Hem anne babasını kaybetmiş…
Hem kızının sağlık süreciyle uğraşmış…
Hem de ayakta kalmaya çalışmış.
İnsan bazı cümleleri anlatırken bile yorulur ya…
Öyle anlattı.
O dönemde kendi mekanları vardı bende bir kaç kez ziyaret ettim .
Yeniköy’de, Etiler’de…
Ama hem zorlu dönemlerde ne olursa olsun bir kadın önce anneliği seçiyor. Öyle büyük nir kayıpla hem annelik tarafında her şeye yetişmek zor biraz geri adım atıp hem yas süreci hemde kızının tedavi sürecini iyi yönetmek sdına
“Bir süre geri çekilmek zorunda kaldım.” dedi.
Kızının yanında olması gerekiyor..
O yas sürecini yaşaması gerekiyor
Eeee anne olmak başka bir şey.
Yaklaşık 2-3 yıl boyunca hem kızının sağlık süreciyle hem kendi acısıyla uğraşmış.
Bunu anlatırken şunu düşündüm…
Bazen insanlar sadece iş kurmuyor.
Hayata yeniden tutunuyor.
Şimdi ise yeniden ayağa kalkmış.
Suppa Kasap Kadın tam da böyle bir yeniden başlangıç gibi duruyor.
Üstelik öyle bir noktada ki…
Üsküdar’ın tam merkezinde.
Gençlerin, öğrencilerin, ailelerin sürekli geçtiği bir yerde.
“Gençlerin kaliteli ete ulaşması lazım.” diyor.
Bence en önemli cümlelerinden biri buydu.
Çünkü bugün kaliteli yemek gerçekten lüks gibi görülüyor.
Ama burada insanların cebine de hitap eden bir sistem kurmaya çalışmış.
Lahmacunu anlatırken gözleri parlıyor mesela.
“Kuzu butuyla yapıyorum, eti ben hazırlıyorum.” diyor.
Hamburgerde gereksiz soslardan değil etin kendisinden yana.
Köftede Balkan etkisi var çünkü mutfakta Boşnak bir usta çalışıyor.
Her yemeğin gerçekten ait olduğu kültürden çıkmasını istiyor.
Bir de mekanın enerjisi çok başka…
Kadın çalışanlar…
Genç ekip…
Birbirine destek olan insanlar…
“Kadınlar bu işin vitrininde olmalı.” diyor.
“Kadın bir işi yaptı mı en güzelini yapar.”
Sanırım bütün mekanın ruhu da biraz buradan geliyor zaten.
Ben bugün orada sadece yemek yemedim açıkçası.
Bir kadının çocukluğunu…
Annesinden aldığı gücü…
Yıllarca erkek egemen bir sektörde verdiği mücadeleyi…
Kaybettiği ailesini…
Kızına tutunarak yeniden ayağa kalkmasını…
Ve bütün bunların sonunda yeniden mutfağa dönüşünü dinledim.
Bazen bazı mekanların sadece menüsü olmaz…
Bir hikayesi olur.
Suppa Kasap Kadın’ın da tam olarak öyle bir hikayesi var. Bu hikayeye güzel anılar yazacağına eminim. Daha çok konuşacağız ..
Sevgi ile güzel kalplerde buluşmak dileğiyle ..
![](https://www.paravizyon.com.tr/wp-content/uploads/2025/01/utts-reklam.gif")
News
